تعیین حریم محوطههای تاریخی ری پس از ۹۰ سال در اولویت است
توجه ویژه به حریم محوطههای تاریخی ری پس از ۹۰ سال فراموشی
شهر باستانی ری، یکی از کهنترین و مهمترین مراکز تمدنی ایران، با وجود میراث فرهنگی ارزشمند، با چالشهای جدی در حوزه حفاظت و شناسایی حریم مواجه است. علی هژبری، باستانشناس و سرپرست پایگاه میراث ملی ری، به بررسی این وضعیت پرداخته و ضرورت تعیین حریم محوطههای تاریخی این منطقه پس از نزدیک به یک قرن را مورد تأکید قرار داد.
به گفته هژبری، ثبت ملی محوطههای تاریخی ری از سال ۱۳۱۳ آغاز شده و با کاوشهای اریک اشمیت، اهمیت این منطقه در زمینه باستانشناسی بیشتر نمایان شده است. با این حال، فقدان حمایتهای لازم و توسعههای ناهماهنگ شهری باعث از بین رفتن بخشهای زیادی از این میراث فرهنگی شده است. این کارشناسان اظهار کردند که وضعیت کنونی نشاندهنده بیتوجهی مستمر به حفاظت از آثار تاریخی و طبیعی بوده و تداوم این روند میتواند تهدیدی جدی برای این شهر باستانی باشد.
مناطق مختلف ری، از آثار پیش از تاریخ تا دورانهای تاریخی مهم، گواه بر اهمیت این شهر در طول تاریخ ایران است. آثار باستانی یافته شده در قمیآباد و تپه چشمهعلی نشان از توجه دیرینه انسان به این منطقه دارد. هژبری تأکید میکند که ری از گذشته نه تنها یک سکونتگاه بلکه یک مرکز مهم اقتصادی و فرهنگی بوده و باید تدابیری برای حفظ و نگهداری از آن اتخاذ شود.
ری به عنوان یکی از شهرهای مرکزی در دوران هخامنشی و اشکانی، نیازمند بازنگری در سیاستهای حفاظتی و تعیین حریم است تا از نابودی هرچه بیشتر آن جلوگیری به عمل آید. با اقدامات مناسب، میتوان از تاریخ و فرهنگی که در دل این شهر نهفته است، محافظت کرد و آن را به نسلهای آینده انتقال داد.
منبع: ایلنا