چرا مادران امروزی قصه بلد نیستند؟/ قصهگویی ایرانی، ثبت شد اما ترویج نشد!
چرا نسل جدید ایران از قصههای کهن بیبهره مانده است؟
در حالی که ایران دارای پیشینهای کهن در فن قصهگویی است، امروزه بسیاری از مادران نسل جدید توانایی روایت قصههای ایرانی را ندارند. به گزارش ایلنا، این هنر دیرینه که قدمتی بالغ بر ۷ هزار سال دارد، به خاطر کمتوجهیهای اخیر در ترویج و حفظ آن در معرض خطر فراموشی قرار گرفته است. در دو سال گذشته، قصهگویی به عنوان یک اثر ملی در فهرست آثار فرهنگی ایران ثبت شده است، اما هنوز هیچ برنامه منسجم و عملیاتی برای ترویج آن ایجاد نشده است.
قصهها به مانند گنجینهای در صندوقچههای چوبی باقی ماندهاند و تنها در دل تاریخ وجود دارند. پژوهشگران این حوزه بر این باورند که اقدام وزارت میراث فرهنگی در ثبت ملی قصهگویی بیشتر جنبه نمادین داشته و متولیان فرهنگی کشور هنوز به ضرورت جمعآوری و حفظ روایتهای کهن پاسخ ندادهاند. «محمدرضا یوسفی»، یکی از قصهنویسان معاصر، در این خصوص اظهار داشت که هزاران قصه ایرانی همچنان ناشناخته و بدون دستهبندی باقی ماندهاند و نیاز به تلاش جدیتری برای گردآوری آنها وجود دارد.
عدم ترویج موثر قصهگویی نه تنها منجر به فراموشی این هنر کهن شده، بلکه به کاهش تعاملات اجتماعی و فرهنگی نسل جدید نیز دامن میزند. زوال قصهگویی در خانوادهها به عدم پیوند عاطفی بین نسلها دامن زده و جوانان را از فرهنگ و تاریخ غنی خود دور کرده است. عدم فعالسازی نهادهای مرتبط و نبود برنامههای آموزشی مناسب در این زمینه، چالشهای جدی را برای حفظ این میراث گرانبها ایجاد کرده است.
با توجه به اهمیت بالای قصهگویی در فرهنگ ایرانی، انتظار میرود که نهادهای فرهنگی توجه بیشتری به ترویج و حفظ این هنر آجیلای ورند. این مهم نه تنها به فرهنگ ملی ایران ارزشی بیشتر میدهد، بلکه به ارتباط نزدیکتر نسلهای جدید با گذشته خود کمک میکند. منبع: ایلنا