سمنو، میراثی که جهانی شد؛ اما حقش ادا نشد

سمنو، ثبت جهانی در سایه کم‌توجهی به میراث فرهنگی منطقه ثبت جهانی سمنو به نام تاجیکستان در فهرست میراث ناملموس یونسکو، به‌عنوان یک رخداد فرهنگی مهم، نماد وضعیت پیچیده و چالش‌های موجود در سیاست‌گذاری میراث فرهنگی در منطقه محسوب می‌شود. اگرچه این اقدام می‌تواند به ارتقای شناخت جهانی از فرهنگ مشترک منطقه کمک کند، اما بسیاری از فعالان فرهنگی بر این باورند که این موفقیت به تنهایی نمی‌تواند مشکلات عمیق‌تری که در زمینه حفظ میراث و ترویج فرهنگ‌های محلی وجود دارد را جبران کند. سمنو به‌عنوان یک غذای سنتی با تاریخچه‌ای غنی در بسیاری از کشورها، شامل ایران، تاجیکستان و دیگر نقاط آسیای مرکزی شناخته شده است. با این حال، ثبت آن به‌عنوان یک میراث فرهنگی صرفاً به نام تاجیکستان، نشان‌دهنده این است که چقدر نیاز به یک رویکرد یکپارچه و همکاری بین کشورها برای حفاظت از میراث فرهنگی مشترک احساس می‌شود. این امر می‌تواند موجب تقویت هویت فرهنگی و تعاملات فرهنگی بین‌المللی گردد. در این راستا، انتقادات بسیاری نسبت به سیاست‌گذاری‌های ملی و منطقه‌ای در زمینه میراث فرهنگی مطرح است. بسیاری از کارشناسان بر این نکته تأکید دارند که بدون توجه به تبادل فرهنگی و تشریک مساعی بین کشورهای مختلف، ثبت چنین میراث‌هایی تنها به عنوان یک اقدام نمادین باقی خواهد ماند. برای مثال، سمنو در فرهنگ‌های مختلف در منطقه شور و شوق خاصی را ایجاد کرده است، اما عدم شفافیت در نحوه مدیریت این میراث فرهنگی می‌تواند به فراموشی آن منجر شود. به‌طور کلی، ثبت جهانی سمنو فرصتی است تا کشورهای منطقه به پر کردن خلأهای موجود در سیاست‌گذاری و حفاظت از میراث فرهنگی خود بیندیشند. باید تلاش‌های بیشتری در زمینه بهبود وضعیت میراث فرهنگی و جلب توجه به تنوع فرهنگی و غذایی در این منطقه با تاریخ غنی صورت گیرد. منبع: مهرنیوز